mon foto 1 mon foto 2

Mon Vanden Eynde: Resultaat door passie voor atleten

Mon was onverdroten bezig met zijn atleten, niet achter zijn bureau, maar op het terrein zowel op de piste als in het bos. Van heinde en verre kwamen buitenlandse trainers noteren hoe Mon zijn atleten voorbereidde. Het mag zonder schroom worden gezegd: tussen 1962 en 1976 was de wereldtop van het afstandslopen gelocaliseerd te Leuven en de meesten - niet allemaal want dat was onmogelijk - trainden bij Mon en zijn Daring Club Leuven.

Hij loodste hij Gaston Roelants in 1960 naar een 4de plaats op de Olympische spelen in Rome en in 1964 naar een Olympische titel in Tokyo. Mon deed ook Andre Dehertoghe boven zich uit stijgen op de 1500m; Emiel Puttemans won zilver op de 10.000m van de OS te Munchen; Ivo Van Damme bracht 2 zilveren medailles mee uit Montreal en dan spreken we nog niet over de wereldrecords en Europese records.

Mon was ook een man van denken, studeren, vernieuwen (hij voorspelde dat atleten tijdens de 3000m steeple ooit de waterbak zouden nemen zonder de hindernis te raken; hij deed proeven op de 400m door het verleggen van start- en aankomstplaats: zie de ovale piste van het ILO...).

Ondertussen was Mon gepromoveerd tot doctor in de Lichamelijke Opvoeding en benoemd tot professor in het ILO. Hij was de man van de flitsende uitspraken. Wie kent niet zijn fameuze vraag: wat is een trainer ? En het even onverwachte, veelzeggende antwoord: een trainer moet er zijn.

Het overlijden van Ivo Van Damme in 1976 had Mon erg aangegrepen en in 1989 werd ook hij - al even onverwacht - geroepen voor de laatste tocht. Een groot trainer en een goed man had de eindmeet bereikt.

Deze meeting van Mon is slechts een kleine herinnering en eerbetoon aan zoveel inzet en opoffering van een trainer voor zijn atleten...